Out of order-

Ο χρήστης παίρνει την τελευταία δόση διακοπών και επιστρέφει.

[ΣΤΑΜΑΤΗΣΤΕ το χρόνο_ο Σεπτέμβρης πλησιάζει επικίνδυνα]

Gaudi για αρχάριους .

Η αλήθεια είναι πως τον τελευταίο καιρό δεν είμαι συνεπής blogger.Ο λόγος είναι κάποια καινούρια projects που κερδίζουν την ενέργεια,το χρόνο και τον ενθουσιασμό μου.Γι αυτά όμως θα σας μιλήσω μέσα στις επόμενες μέρες...

Αύριο,λοιπόν, η φίλη μου Σ. ξεκινάει ένα πανέμορφο ταξίδι.ΠΟΥ; Στην Ισπανία! Ίσως αν χωρούσα στη βαλίτσα της να μην τη ζήλευα τόσο,ωστόσο περιορίζομαι στο να αρκεστώ στις εντυπώσεις της που θα ακολουθήσουν...

Και γιατί να σας τα λέω όλα αυτά; Σαν ευσυνείδητη τουρίστρια τον τελευταίο καιρό εκτός απ'όλα τα υπόλοιπα που διαβάζει για τη χώρα που θα επισκεφτεί έχει μελετήσει βιβλία για τον Gaudi, καθώς θέλει να καταλαβαίνει τι είναι αυτό που βλέπει.

Σε μια σύντομη κουβέντα που είχαμε με εντυπωσίασε με τις γνώσεις της και παρ'όλα αυτά μου ζήτησε να γράψω ορισμένα πράγματα για τον σπουδαίο αυτόν αρχιτέκτονα (αυτή η εμπιστοσύνη που μου έχει με αγχώνει ώρες-ώρες να το ξέρετε).

Σκεφτόμουν εδώ και μέρες τι θα μπορούσα να γράψω...

Έριξα μια ματιά στα βιβλία που έχω, έκανα μια αναζήτηση στο google αλλά δεν ήθελα αυτά τα "ετοιματζίδικα".

Δεν ήθελα να τhς πω πληροφορίες εξειδικευμένες με δύσκολη αρχιτεκτονική

 ορολογία.Αντιθέτως ήθελα κάτι απλό και ουσιαστικό.

Έτσι,λοιπόν,κατέληξα να μοιράζομαι μαζί σας αυτά που πριν χρόνια είχα μάθει από ένα 

ντοκιμαντέρ για τον Gaudi και με ώθησαν στο να τον αναζητήσω και μελετήσω.

Gaudi's sketch of the Mila's tiles

Ο Gaudi μεγάλωσε εκτός της Βαρκελώνης, σε ένα χωριό δίπλα στη φύση. Φαίνεται ότι από την παιδική ηλικία μπήκαν ως γερά θεμέλια η αγάπη του για την οικογένεια και τη φύση. Μιας και ο πατέρας του έφτιαχνε τσουκάλια, έμαθε να χειρίζεται το σίδερο και αγάπησε τις καμπύλες (τα τσουκάλια από κάτω είναι στρογγυλά, σε αντίθεση με τις κατσαρόλες). Ως φοιτητής ξεκίνησε να σχεδιάζει διάφορα αντικείμενα και έπιπλα που είχαν μεγάλη επιτυχία κυρίως για το πρωτοποριακό τους σχέδιο και την εργονομία τους. 

Σε μια έκθεση που έκανε γνώρισε τον Güell. Αυτός ήταν ένας πλούσιος επιχειρηματίας που εντυπωσιάστηκε από τα έργα του Gaudi και αποφάσισε να τον προωθήσει στον αριστοκρατικό κύκλο της Βαρκελώνης που ήταν κλειστός (όπως και σήμερα). Έχοντας πια τα μέσα, ο Gaudi, ξεκίνησε το έργο του ως αρχιτέκτονας. Σχεδίασε πολλά κτήρια,τα περισσότερα από τα οποία μοιάζουν να είναι από έναν άλλο κόσμο... 

Gaudi's sketch of the Calvet's chairs

Είναι δύσκολο να υποθέσουμε τι θα μπορούσε να είχε κάνει ο Gaudi αν είχε στην διάθεσή του σύγχρονα υλικά όπως το οπλισμένο σκυρόδεμα. Μπορεί ακόμη να τα είχε απορρίψει. Είχε αρνηθεί να χρησιμοποιήσει τσιμέντο, για παράδειγμα, αν και αυτό το υλικό βρέθηκε στην διάθεσή του. Προτιμούσε να κτίζει τις κολόνες του με τούβλα. Αν και τα κατασκευάσματα φαίνονται μάλλον υπερβολικά και οι επιφάνειες πολυδάπανες καθώς αστράφτουν στον ήλιο της Μεσόγειου ο Gaudi προτιμούσε να χρησιμοποιεί καθημερινά υλικά και πάντα πήγαινε προς τα πίσω στην μεγάλη παράδοση που είχε η πόλη του η Βαρκελώνη στους τεχνίτες των κεραμικών και των σιδηρουργείων.


. “Θέλετε να μάθετε που αντλώ τα τις ιδέες μου” είπε κάποτε σε έναν επισκέπτη στο εργαστήριό του. “Ένα όρθιο δέντρο, διακλαδίζεται σε κλαδιά και αυτά με την σειρά τους σε μικρότερα κλαδάκια και αυτά με την σειρά τους στα φύλλα. Και κάθε ιδιαίτερο ξεχωριστό κομμάτι του δέντρου αναπτύσσεται αρμονικά, θαυμάσια όπως ο Θεός ο τεχνίτης το δημιούργησε.” Στην εκκλησία της Αγίας Οικογένειας ο Gaudi σχεδίασε ένα ‘δάσος’ από κολόνες που διακλαδίζονται σε πολλές διευθύνσεις.Η σχέση αυτή του Gaudi με την φύση είναι που τον διακρίνει από τους άλλους εκπροσώπους της Art Nouveau ρεύμα στο οποίο τον κατατάσσουν συνήθως.


 Η τάση για διακόσμηση στην Art Nouveau είναι βασισμένη σε φυσικές φόρμες αλλά παραμένει καθαρά διακοσμητική και πάνω από όλα καθαρά γραμμική. Για τον Gaudi η φύση αποτελείται από δυνάμεις που δουλεύουν κάτω από την επιφάνεια, η οποία μερικά είναι και η έκφραση αυτών των εσωτερικών δυνάμεων. Για παράδειγμα μελέτησε πως συμπεριφέρονται συμπλέγματα από πέτρες όταν βρεθούν κάτω από μεγάλη πίεση τοποθετώντας τις σε υδραυλική πρέσα. Οι πέτρες δεν θρυμματίσθηκαν ή δεν σχίστηκαν κατά την διεύθυνση από την κορυφή προς τον πάτο αλλά διογκώθηκαν στο μέσον φαινόμενο που ο Gaudi πίστευε ότι γνώριζαν οι αρχαίοι Έλληνες που κατασκεύαζαν τις κολόνες τους λίγο παχύτερες στο μέσον.

Gaudi's sketch of the Vicens's gate

Ο Gaudi ήταν ένας πραγματιστής. Σε αντίθεση με άλλους αρχιτέκτονες της εποχής του δεν εργαζόταν ποτέ στο σχεδιαστήριο. Ήταν πάντα παρών στον τόπο κατασκευής των έργων, συσκέπτονταν με τους εργαζόμενους, δοκιμάζοντας πρόχειρες κατασκευές, απορρίπτοντας ιδέες. Τα σχέδιά του έμοιαζαν με σκίτσα ιμπρεσιονιστών περισσότερο παρά με σχέδια αρχιτέκτονα.


Ο Gaudi πειραματίζονταν πριν κτίσει. Προετοιμάζοντας τα σχέδια για το παράτολμο τόξο στην εκκλησία Guell Colony επινόησε ένα μοντέλο από νήματα στα οποία κρέμασε μικρούς σάκους από άμμο που αντιστοιχούσαν στα βάρη που τα τόξα και οι κολόνες έπρεπε να στηρίζουν. Η εικόνα από την παραπάνω επινόηση αρκεί να ειδωθεί ανάποδα για να μας δώσει την εικόνα του πως θα πρέπει να είναι η τελική κατασκευή. Αυτή η μέθοδος δεν είναι ασυνήθιστη σήμερα δεκαετίες μετά το πρώτο πείραμα. Οι εργάτες συχνά ρωτούσαν πως ήταν δυνατόν να στηριχθούν αυτού του είδους οι κατασκευές!

http://fotografiesfotinis2.blogspot.com/

Η δουλειά του Gaudi δεν θα μπορούσε ποτέ να υπάρξει απομονωμένα στον σχεδιαστικό πάγκο. Αυτό έχει να κάνει εκτός των άλλων και με την ιδιαίτερη αίσθηση του Gaudi για τον χώρο. Η φιλοδοξία του ήταν να ξεφύγει από τους συμβατικούς τοίχους. Οι ιδέες του για τα σπίτια ήταν ότι αυτά είναι οργανικά σώματα που μπορούν και ζουν από μόνα τους.Η πραγματιστική αυτή προσέγγιση του Gaudi είχε και αρνητικές επιπτώσεις. 


Δεν ήταν ποτέ ένας θεωρητικός της αρχιτεκτονικής και πάνω από όλα δεν δημιούργησε σχολή με την αυστηρή έννοια. Επίσης, με εξαίρεση κάποια έργα των πρώτων χρόνων, δεν άφησε γραπτά κείμενα. Τα περισσότερα κείμενα που αποδίδονται στον Gaudi βασίζονται σε διαδόσεις. Σύντομα, μετά τον θάνατό του, το στυλ του Gaudi πέρασε στο περιθώριο. Η σχολή Μπαουχάους, με το στυλ που βασίζεται στην λειτουργικότητα τον αντέκρουσε.








Καλό ταξίδι,λοιπόν και θα περιμένουμε εντυπώσεις.Άλλωστε περισσότερο από κάθε γνώση για τον Gaudi αυτό που χρειάζεται και αυτό που σημαίνει τελικά,νομίζω πως είναι τα συναισθήματα που θα σου προκαλέσουν τα κτήριά του μόλις τα αντικρίσεις από κοντά... 

Ευχηθείτε μου "Καλή αρχή" .

Ε ναι, λοιπόν, το πρώτο μου άρθρο στο universitas είναι γεγονός.

Στο εξής στη στήλη "Photo-γράφω" θα μπορείτε να βρείτε φωτογραφίες μου συνοδευόμενες από λίγες σκέψεις...

Εδώ μπορείτε να διαβάσετε το πρώτο μου άρθρο και με χαρά θα περιμένω τις εντυπώσεις σας.

Περιηγηθείτε στο universitas , είναι ένα νέο φοιτητικό site που σκοπό έχει να μας ενημερώνει για θέματα της επικαιρότητας αλλά και να λειτουργεί σαν βάση για την ανταλλαγή προβληματισμών ανάμεσα σε φοιτητές.

Επίσης εδώ  μπορείτε να δείτε την ομάδα των αρθρογράφων.

You are called to spread the good news....

Αυγουστιάτικη απορία.

Λένε πως αν ζεις χωρίς τηλεόραση κι έχεις και λίγο ελεύθερο χρόνο θα εκπλαγείς με το πόσες σκέψεις θα κάνεις την ημέρα.Έτσι κι αλλιώς στο σπίτι μου δεν έχω τηλεόραση, τώρα όμως βρήκα και ελεύθερο χρόνο.Οπότε αυτή η φράση δικαιολογεί και τις αμέτρητες σουρεάλ σκέψεις μου (ελπίζω τουλάχιστον).

Έτσι τις προάλλες σκέφτηκα το πόσο θα ήθελα να δω μια στατική μελέτη ενός κτηρίου της Zaha Hadid.

Να δω δηλαδή τι είδους είναι οι φορείς αυτοί που στηρίζουν αυτές τις ιδιόμορφες κατασκευές.

Εμείς ξέρουμε τα κλασικά: στατικοί φορείς ή υπερστατικοί και για τις στηρίξεις γνωρίζουμε τις αρθρώσεις,πακτώσεις (οι αγαπημένες μου), κυλίσεις...

Ε λοιπόν, μου φαίνεται αδιανόητο αυτές οι κατασκευές της Zaha Hadid να βασίζονται σ'αυτές τις γνώσεις μου.

Έτσι μοιράστηκα την απορία μου στο twitter και η @sofia_miranta, το κορίτσι δηλαδή που από Σεπτέμβρη θα μας στέλνει τα νέα της από το τμήμα Design Research Lab της ΑΑ, μου απάντησε.

"...είναι καινοτομίες όλα κ ειδικά τεμάχια τα πάντα κ έρευνα ενδελεχής πριν κατασκευαστεί κάτι...σίγουρα δεν είναι κάτι από συμβατικά στοιχεία".Περισσότερες λεπτομέρειες θα μας πει από Σεπτέμβρη.

Τώρα που ενημερώθηκα πως όντως δεν είναι κάτι σχετικό με τις δικές μας κλασικές γνώσεις επιμένω και λέω...ΘΕΛΩ να δω μια στατική μελέτη της :-)

Εσείς?

 Οι φωτογραφίες είναι από το          Spiral Tower της Ζaha Hadid στη Βαρκελώνη.





Δείτε ολόκληρο το άρθρο του archdaily.

Θερινές πρωτόγνωρες χαρές*

Καθώς βρίσκομαι ακόμη με το ένα πόδι στη θάλασσα και με το άλλο στην πόλη

δυσκολεύομαι να προσαρμοστώ -όχι ότι θέλω κιόλας-.

Αυτό όμως δεν είναι το νόημα του καλοκαιριού?

Να ξεχνάς τι μέρα είναι,να μη φοράς ρολόι,να κοιμάσαι-να ξυπνάς κι έπειτα να ξανακοιμάσαι,

να χάνεσαι σε δρόμους με όμορφες παρέες,να ξεκαρδίζεσαι ως το πρωί...

Καλοκαίρι όμως είναι κι αυτά τα όμορφα βράδια που παρακολουθείς μια όμορφη συναυλία...

Έτσι, λοιπόν, παρακολούθησα κι εγώ μια υπέροχη συναυλία τον Ιούνιο (μου κόστισε βέβαια ένα χρωστούμενο μάθημα).Ήταν η Ελευθερία Αρβανιτάκη και το κουαρτέτο της στη Μονή Λαζαριστών στη Θεσσαλονίκη βλέπετε...

Γιατί σας τα λέω όλα αυτά?Γιατί μετά από τη συναυλία η φίλη μου Νατάσα μου ζήτησε να γράψω ένα άρθρο για τη συναυλία και να δώσω κάποιες φωτογραφίες για το musicity.

Ε και κάπως έτσι είχα τη μεγάλη πρωτόγνωρη χαρά να διαβάζω δημοσιευμένο το πρώτο μου άρθρο.

Σας παραθέτω ένα μικρό απόσπασμα:

                                                          
Ελευθερία Αρβανιτάκη «Τέλος δεν υπάρχει εδώ...»

Ήταν η μεγαλύτερη μέρα του χρόνου, δηλαδή είχαμετο λεγομενο ''θερινο ηλιοστασιο" -επίσημα η πρώτη μέρα του καλοκαιριού.

Και κοίτα σύμπτωση, ήταν και η συναυλία της Ελευθερίας Αρβανιτάκη στη Μονή Λαζαριστών στη Θεσσαλονίκη. Σύμπτωση επειδή για όσους από εμάς συνδέουμε το καλοκαίρι περισσότερο με συναυλίες παρά με ακρογιαλιές, δεν μπορούμε να το αισθανθούμε χωρίς  μια συναυλία της Ελευθερίας.

...

Η παράσταση φτάνει στο τέλος της και η Ελευθερία με την ίδια ενέργεια που είχε στην αρχή ξεσηκώνει το κοινό ψάχνοντας αυτό που λείπει και κάνει την καρδιά μας να κλαίει. Ναι φεύγεις από την παράσταση με ένα χαμόγελο και με την αίσθηση πως όλα είναι δυνατά και η βελτίωσή τους στο χέρι σου. Γιατί το τραγούδησες μαζί της«φίλος με τον πόνο να σαι»…και σε έκανε να ανατριχιάσεις όταν είπε  «από πείσμα και τρέλα θα ζω σε τούτη τη χώρα…γιατί ανήκω εδώ».

Γιατί η Ελευθερία μπορεί και σε ελευθερώνει…και αυτό το έχουμε όλοι μας ανάγκη…σήμερα περισσότερο από ποτέ…"

Μπορείτε να διαβάσετε ολόκληρο το άρθρο εδώ.


υγ1: ευχαριστούμε Musicity !
υγ2: ΚΑΛΟ ΜΗΝΑ!

"Το καλοκαίρι στα άκρα".

Κι εκεί που αμέριμνα απολαμβάνεις τις διακοπές σου μακρυά από social media και media γενικώς, βλέπεις αναρτημένο στο profile σου στο facebook ένα link.
Είναι από τη LiFO και δεν μπορείς να καταλάβεις από τον τίτλο το λόγο που σε αφορά αυτό το άρθρο.
Τίτλος: 

Το καλοκαίρι στα άκρα.

Αρθρογράφος: Σπύρος Στάβερης

Ο Σπύρος Στάβερης ,λοιπόν, ένας από τους αγαπημένους μου Έλληνες φωτογράφους διατηρεί εδώ και καιρό στη LiFO ένα "Photo blog" όπου μοιράζεται με τους αναγνώστες ότι κρίνει ενδιαφέρον και αξιοπρόσεκτο.

Αυτήν τη φορά επηρεασμένος από την καλοκαιρινή ατμόσφαιρα έγραψε ένα θερινό άρθρο και το συνόδεψε με ορισμένες φωτογραφίες.

Έτσι, λοιπόν, ένας αγαπημένος μου φίλος εντόπισε μια δικιά μου φωτογραφία στο άρθρο αυτό και έσπευσε να μου στείλει να "καλά νέα".

Νομίζω πως μπορείτε να φανταστείτε τη χαρά μου όταν την είδα!

Αντιγράφω μερικά βιογραφικά στοιχεία για τον Σ.Στάβερη από το protagon.gr

Γεννήθηκε στην Αθήνα το 1952. Σπούδασε Ιστορία στο Παρίσι. Το 1985 επιστρέφει στην Αθήνα και από τότε εργάζεται ως φωτογράφος, κυρίως στον τύπο, γαλλόφωνο (Liberation, L'Hebdo, Paris Match, Courrier International, Magazine Air France, France Dimanche, κ.α.) και ελληνικό (Γυναίκα, ΒημαDonna, Marie Claire, Madame Figaro, ΄Ενα, Ταχυδρόμος, Symbol, 01, Κλικ, Μετρό, ΄Εψιλον, Κ, Εικόνες, ΒηMagazino, Tαχυδρόμος, Lifo, Look, κλπ.) Συμμετέχει σε σημαντικές εκθέσεις με πιο πρόσφατες το 2006 Photonic Moment, Ljubljana, Μήνας της Φωτογραφίας καθώς και στο ελληνικό περίπτερο της έκθεσης The Aegean Archipelagos, an Aquatic Metacity, Biennale di Architettura di Venezia.

Αντιγράφω και ένα απόσπασμα που ξεχώρισα από το συγκεκριμένο άρθρο:

"Ισως φανεί παράξενο να γίνεται λόγος για την έκφραση ενός ποδιού, αλλά, εγώ τουλάχιστον, πιστεύω πως ένα πόδι δεν είναι λιγότερο εκφραστικό από ένα πρόσωπο(...). Το δικό της θύμιζε ένα μικρό τρομαγμένο πουλί που φουσκώνει τα πνευμόνια του, μαζεύει τα φτερά του κι ετοιμάζεται να πετάξει". (Junichiro Tanizaki, Το Πόδι της Φουμίκο). "

Μπορείτε να διαβάσετε ολόκληρο το άρθρο  εδώ

υγ1: κ.Στάβερη ευχαριστώ από καρδιάς για το μόνιμο χαμόγελο που μου προσφέρατε.

υγ2: Ιούλιος σημαίνει από τις 31 μέρες να κοιμάσαι σπίτι σου τις 3.Καλές βουτιές!

Εξεταστική 16 μαθημάτων ήθελες?

Το είχα σκεφτεί εξ αρχής πως εκ των πραγμάτων δεν μπορείς να αποδώσεις τέλεια σε 16 πράγματα ταυτόχρονα.

Όχι δε θα παραπονεθώ γι'αυτό.

Αντέξαμε ΚΑΙ τα 16.

Σχετικά με τους βαθμούς που ήδη έχουν αναρτηθεί με ικανοποίηση μπορώ να πω πως ευτυχώς ακόμη η ζυγαριά γέρνει προς τις επιτυχίες.

Ωστόσο μπορώ να αφήσω ένα παράπονο στην άτυχη τύχη μου που πάντα φροντίζει ώστε οι "νορμάλ" καθηγητές να περνούν σχεδόν απαρατήρητοι από τη φοιτητική μου πορεία και να με "παιδεύουν" αυτοί που επιδιώκουν να φέρνουν το "σουρεαλισμό" στη ζωή μου (για να είμαι λίγο ευγενικούλα).

υγ 1:  γι'αυτό το 8 που μπορούσε να είναι 9 ή και 10. (όχι δεν είμαι psycho).

υγ 2: καλή καρδιά να έχουμε..., επιστροφή στις διακοπές μου

-τι μέρα είναι είπαμε?

Τα καράβια μου καίω_

θερινό υστερόγραφο:

-Κι αν απουσιάζουμε από το διαδίκτυο λόγω διακοπών, δίνουμε ραντεβού στις πλατείες..., έχουν ακόμη πολλά να μας πουν*

"Τα παιδιά

ΣΤΗΝ ΠΛΑΤΕΙΑ

είναι η μόνη σου ελπίδα..., 

ελπίδα..., 

πρωινός ουρανός".

Καλοκαίρι σημαίνει φυγή_

Σήμερα είναι η ομορφότερη Κυριακή μετά από πολύ καιρό.

Συντρέχουν δύο λόγοι.

Ο πρώτος είναι πως την περασμένη Πέμπτη τέλειωσε -επιτέλους- μια άκρως κουραστική εξεταστική και μαζί με αυτή αφήσαμε πίσω μας και ολόκληρο το 3ο έτος 

(εξίσου κουραστικό,αλλά ευτυχώς επιτυχημένο).

Ο δεύτερος λόγος είναι πως από αύριο 

δε θα βρίσκομαι ανάμεσα σε κτήρια, καυσαέρια και σκοτεινιά , 

αλλά ανάμεσα σε κύματα, κοχύλια και φως.

Προφανώς ο δίχρονος ανηψιός μου θα με παρασύρει σε παιχνίδια στην άμμο όπως αυτά ...

Δεν ξέρω αν θα φτιάξουμε παλάτια ολόκληρα..., 

ξέρω όμως πως αφού πέρυσι δεν τήρησα την υπόσχεσή μου φέτος θα το κάνω....:

"ΚΟΝΤΑ ΣΤΑ ΚΥΜΑΤΑ ΘΑ ΧΤΙΣΩ ΤΟ ΠΑΛΑΤΙ ΜΟΥ..."

Εύχομαι ,λοιπόν, αυτό το καλοκαίρι να βρούμε όλοι έστω και λίγο χρόνο να ξεχαστούμε, 

να ονειρευτούμε, να ταξιδέψουμε (και το μυαλό ταξιδεύει), ώστε να ξαναγεννηθεί μέσα μας η ελπίδα και το φως...

υγ: πριν απ'όλα να βάλεις στη βαλίτσα σου  το βιβλίο 

που θα συνοδεύει τα θερινά μεσημέρια σου.

Ο Renzo Piano ομορφαίνει την Ελλάδα.

«Για μένα η ομορφιά στην αρχιτεκτονική σχετίζεται με τον παλμό, την ελαφρότητα, την βιωσιμότητα, τη διαύγεια, έτσι ώστε οι άνθρωποι να αισθάνονται σαν στο σπίτι τους».R.Piano

Η αλήθεια είναι πως δε μου έχει δοθεί η ευκαιρία μέχρι σήμερα να σας γράψω για την αγάπη και το θαυμασμό που νιώθω προς τον αρχιτέκτονα  Renzo Piano.

Αν αναλογιστώ ,μάλιστα, τους "starchitects"  της εποχής μας θα έλεγα με σιγουριά πως ο Renzo Piano είναι αυτός που ξεχωρίζω για ολόκληρο το αρχιτεκτονικό του έργο.

Η αναλυτική αναφορά βέβαια σ'αυτόν το σπουδαίο αρχιτέκτονα "in architectural terms" θα γίνει σύντομα και θα συνοδεύεται κι από μία έκπληξη.

via: spitoskylo.gr

Σήμερα,είναι σκόπιμο να αναφερθώ στο σπουδαίο έργο του R.P. που θα κοσμεί το Φάληρο -καλώς εχόντων των πραγμάτων- από το 2015.

Το απόγευμα της περασμένης Τρίτης στο χώρο του παλαιού Ιπποδρομίου του Φαλήρου, ο διάσημος Ιταλός αρχιτέκτονας παρουσίασε το φιλόδοξο έργο του σε περίπου 3.000 επισκέπτες. Ο ουρανός γέμισε λευκά μπαλόνια και ο επισκέπτης είχε τη δυνατότητα εκτός από το να ακούσει την παρουσίαση του R.P. , να δει αναλυτικά τα σχέδια και την εξέλιξη του έργου μέσα από γραφήματα, φωτογραφίες αλλά και ψηφιακές αναπαραστάσεις.

via: spitoskylo.gr

Για να πάρετε μια "γεύση" από αυτήν την υπέροχη βραδιά μπορείτε να διαβάσετε την ανάρτηση της fashion architect  ή να δείτε τι έγραψαν οι εφημερίδες την επόμενη μέρα:  "Έθνος",  "Το Βήμα",  "Τα Νέα" όπως και η "New York Times"  (όλοι οι σύνδεσμοι βρίσκονται στην επίσημη ιστοσελίδα  του Ιδρύματος Σταύρος Νιάρχος).

Σίγουρα πρόκειται για το μεγαλύτερο πολιτιστικό - εκπαιδευτικό έργο που έχει υλοποιηθεί στην Ελλάδα, ένα από τα μεγαλύτερα κατασκευαστικά στην πρόσφατη ιστορία της και η μεγαλύτερη δωρεά, ύψους  566 εκατ. ευρώ από το Ιδρυμα Σταύρος Νιάρχος.

via: spitoskylo.gr

via: spitoskylo.gr

Από την επίσημη ιστοσελίδα του έργου αντιγράφω τα παρακάτω:

"Το 2006, το Ίδρυμα «Σταύρος Νιάρχος»  ανακοίνωσε την πρόθεσή του να χρηματοδοτήσει τη δημιουργία του Κέντρου Πολιτισμού Ίδρυμα Σταύρος Νιάρχος (ΚΠΙΣΝ), έργο που περιλαμβάνει την κατασκευή και τον εξοπλισμό των νέων κτιριακών εγκαταστάσεων για την Εθνική Βιβλιοθήκη της Ελλάδος (ΕΒΕ) και την Εθνική Λυρική Σκηνή (ΕΛΣ), καθώς και τη διαμόρφωση του εκπαιδευτικού και πολιτιστικού Πάρκου Σταύρος Νιάρχος, συνολικής έκτασης 170.000 τ.μ.

via: spitoskylo.gr

Το ΚΠΙΣΝ είναι ένας πολυλειτουργικός χώρος πολιτισμού και παιδείας, ο οποίος αναπτύσσεται σε έκταση γης που ανήκει στο Ελληνικό Δημόσιο, 4,5 χμ νότια από το κέντρο της Αθήνας, στο Δέλτα Φαλήρου, και εκφράζει τη δέσμευση του Ιδρύματος στην πολιτιστική ανάπτυξη, την ευημερία και το μέλλον της Ελλάδος. Ο προϋπολογισμός του έργου προσεγγίζει τα 566 εκατομμύρια Ευρώ και όταν το ΚΠΙΣΝ ολοκληρωθεί, η πλήρης διαχείριση και ο πλήρης έλεγχός του θα περιέλθουν στο Ελληνικό Δημόσιο, καθιστώντας το μία από τις μεγαλύτερες αποκλειστικές δωρεές που έχει ποτέ πραγματοποιήσει κοινωφελής οργανισμός. Επιπλέον, το ΚΠΙΣΝ αποτελεί την πρώτη σύμπραξη δημοσίου-ιδιωτικού τομέα αυτού του είδους στην Ελλάδα και εκ των σημαντικότερων πολιτιστικών και εκπαιδευτικών έργων που έχουν υλοποιηθεί ποτέ στη χώρα. Ως ένα από τα μεγαλύτερα κατασκευαστικά έργα στην πρόσφατη ιστορία του τόπου, το Κέντρο Πολιτισμού Ίδρυμα Σταύρος Νιάρχος θα ωφελήσει άμεσα την Ελληνική οικονομία, δημιουργώντας θέσεις εργασίας και ενισχύοντας την εισροή κεφαλαίων, σε ένα δυσχερές οικονομικό περιβάλλον.

Ο στόχος του έργου, να αποτελέσει υπόδειγμα περιβαλλοντικής βιωσιμότητας, διαφαίνεται σε όλες τις πτυχές του σχεδιασμού του – από το Πάρκο Σταύρος Νιάρχος, το οποίο λειτουργεί επίσης ως πράσινη σκεπή για την Εθνική Βιβλιοθήκη και την Εθνική Λυρική Σκηνή, ως το Κανάλι, το οποίο παρέχει αντιπλημμυρική προστασία για όλο τον χώρο, και το φωτοβολταϊκό στέγαστρο που παράγει ενέργεια για τις ανάγκες των δύο κτιρίων και συμβάλλει στο στόχο των μηδενικών εκπομπών CO2.

Το Πάρκο Σταύρος Νιάρχος, το οποίο καταλαμβάνει το 85% της έκτασης του ΚΠΙΣΝ, θα είναι ένας από τους μεγαλύτερους χώρους πρασίνου στην Αθήνα – ανεκτίμητη προσθήκη και ανάσα ζωής σε μια πόλη με τους λιγότερο κατά κεφαλήν χώρους πρασίνου στην Ευρώπη. Το Πάρκο διαθέτει ενδημικά, ανθεκτικά στην ξηρασία φυτά, και οι αλέες από σκιερά δέντρα θα μειώσουν τις εκπομπές διοξειδίου του άνθρακα.

Οι ενεργειακές ανάγκες του κτιρίου θα καλύπτονται από το φωτοβολταϊκό στέγαστρο, μια μεταλλική κατασκευή 100 μ x 100 μ, η οποία δεσπόζει 14 μέτρα πάνω από το υψηλότερο σημείο του Πάρκου και εκτείνεται πέρα από την περίμετρό του. Το στέγαστρο αποτελεί κατασκευαστικό και μηχανικό επίτευγμα, στηρίζεται από 40 μεταλλικούς στύλους και η παρουσία του εκφράζει την δέσμευση του Ιδρύματος και του Renzo Piano σε περιβαλλοντικά καινοτόμα σχέδια και πρακτικές.

Οι επισκέπτες του Πάρκου μπορούν να ακολουθήσουν μονοπάτια τα οποία οδηγούν σε κορυφή ύψους 32 μέτρων. Κάτω από το έδαφος, βρίσκεται το κτίριο που στεγάζει τη Βιβλιοθήκη και τη Λυρική Σκηνή, προσδίδοντας στο λόφο χαρακτήρα «πράσινης στέγης» του κτίσματος. Μία από τις μεγαλύτερες στην Ευρώπη, η πράσινη στέγη μειώνει σημαντικά τις απαιτήσεις κλιματισμού των κτιρίων και προσδίδει στο έργο, μαζί με το ενεργειακό στέγαστρο, την περιβαλλοντική του καινοτομία και δέσμευση".

via:  spitoskylo.gr

Θα έχουμε τη ευκαιρία να μιλήσουμε πολλές φορές γι' αυτό το σπουδαίο έργο. Προσωπικά έχω ενθουσιαστεί! Άλλωστε με τόση σκοτεινιά που αντικρίζουμε παντού η αρχιτεκτονική μαζί με άλλες τέχνες μπορούν να διατηρήσουν ζωντανή την ελπίδα μας για ένα ομορφότερο αύριο...

extra info: το ενημερωτικό φυλλάδιο και το βίντεο της παρουσίασης του έργου.