Saturday, 22 January 2011

Αρχιτεκτονική σημαίνει ποίηση... #2

Το σπίτι κοντά στη θάλασσα - Γ.Σεφέρης





Τα σπίτια που είχα μου τα πήραν.
Έτυχε να 'ναι τα χρόνια δίσεχτα πολέμοι χαλασμοί ξενιτεμοί
κάποτε ο κυνηγός βρίσκει τα διαβατάρικα πουλιά
κάποτε δεν τα βρίσκει το κυνήγι
είταν καλό στα χρόνια μου, πήραν πολλούς τα σκάγια
οι άλλοι γυρίζουν ή τρελαίνουνται στα καταφύγια.

Μη μου μιλάς για τ' αηδόνι μήτε για τον κορυδαλλό 
μήτε για τη μικρούλα σουσουράδα 
που γράφει νούμερα στο φως με την ουρά της 
δεν ξέρω πολλά πράγματα από σπίιτια 
ξέρω πως έχουν τη φυλή τους, τίποτε άλλο. 
Καινούργια στην αρχή, σαν τα μωρά 
που πάιζουν στα περβόλια με τα κρόσια του ήλιου, 
κεντούν παραθυρόφυλλα χρωματιστά και πόρτες 
γυαλιστερές πάνω στη μέρα 
όταν τελειώσει ο αρχιτέκτονας αλλάζουν, 
ζαρώνουν ή χαμογελούν ή ακόμη πεισματώνουν 
μ' εκείνους που έμειναν μ' εκείνους που έφυγαν 
μ' άλλους που θα γυρίζανε αν μπορούσαν 
ή που χαθήκαν, τώρα που έγινε 
ο κόσμος ένα απέραντο ξενοδοχείο.

Δεν ξέρω πολλά πράγματα από σπίτια,
θυμάμαι τη χαρά τους και τη λύπη τους 

καμιά φορά, σα σταματήσω ακόμη
καμιά φορά, κοντά στη θάλασσα, σε κάμαρες γυμνές
μ' ένα κρεββάτι σιδερένιο χωρίς τίποτε δικό μου
κοιτάζοντας τη βραδινήν αράχνη συλλογιέμαι
πως κάποιος ετοιμάζεται να 'ρθεί, πως τον στολίζουν
μ' άσπρα και μαύρα ρούχα με πολύχρωμα κοσμήματα
και γύρω του μιλούν σιγά σεβάσμιες δέσποινες
γκρίζα μαλλιά και σκοτεινές δαντέλες,
πως ετοιμάζεται να 'ρθεί να μ' αποχαιρετήσει

ή μια γυναίκα ελικοβλέφαρη βαθύζωνη
γυρίζοντας από λιμάνια μεσημβρινά,
Σμύρνη Ρόδο Συρακούσες Αλεξάντρεια,
από κλειστές πολιτείες σαν τα ζεστά παραθυρόφυλλα,
με αρώματα χρυσών καρπών και βότανα,
πως ανεβαίνει τα σκαλιά χωρίς να βλέπει
εκείνους που κοιμήθηκαν κάτω απ' τη σκάλα.

Ξέρεις τα σπίτια πεισματώνουν εύκολα, σαν τα γυμνώσεις.

Γιώργος Σεφέρης

No comments:

you may also like these terms....

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...
There was an error in this gadget